Jaja het werd tijd, we weten het maar door facebook en skype houden we elkaar wel aardig op de hoogte. Maar hier toch weer wat nieuws voor de rest van de familie en vrienden.

Inmiddels wonen we nu 1 jaar en vier maanden in Texas en hebben hier al weer heel wat meegemaakt. De aanpassing aan het Amerikaanse leven was wel ff wennen maar zo langzamerhand komen we aardig in het ritme. Onze laatste blog ging over de toekomstige vakantie en daarna helaas pindakaas niets meer geschreven. Maar goed we hebben een super leuke vakantie gehad door Texas, veel gezien en veel geleerd over de geschiedenis van Texas. Nog heerlijk aan het strand vertoefd en ook het leven op campings en in een heuse sleurhut met uitschuifmogelijkheden viel het reuze mee. Je kunt niet zonder airco in zo’n ding en helaas was het soms zelfs echt te warm om buiten te vertoeven zonder water in de buurt. Ymke heeft nog surf lessen gehad en is nu helemaal veknocht en wil deze zomer echt leren surfen.

Na de vakantie zag het er voor mij ook beter uit wat banen betreft en na een lange tijd waarbij ik mij in San Antonio voor de board van de Texas Health government moest verdedigen kreeg ik eindelijk mijn license en ben sinds november aan het werk in een erg leuke praktijk. Helemaal super. Maar toch……….

Het leven met George gaf nog een keer een andere draai…….een super aanbieding kwam voorbij waar hij en wij toch echt geen nee tegen wilden zeggen. Sinds een week is George nu de Azipod Business Manager BU Marine bij ABB in Miramar Florida…een baan op zijn lijf geschreven. Voorlopig nog werkzaam deels vanuit Houston en deels vanuit Florida maar zodra we allemaal in Juni gaan verhuizen wordt het Miramar Florida.

Hieronder een impressie van wat een azipod doet:

We kijken er gelukkig met zijn allen naar uit. Texas was een goede aanloop om onze greencards actief te maken maar zeker niet onze eerste keuze om te blijven. Florida stond altijd bovenaan in het rijtje en zeker de omgeving rond Fort Lauderdale.

De voorwaarden zijn erg goed en de omgeving trekt ons erg. Meer intetnationaal en leuke omgeving. Wij zijn nu eenmaal strand en zee mensen en wonen nu toch wel wat te ver van het strand af. Het hele proces is in gang gezet en maandag komt het verhuis bedrijf al de eerste dingen doornemen. Binnenkort gaan we ook met zijn allen kijken voor een huis en scholen voor Ymke en opleidingen voor Max. Er zit een erg goede school in Weston en dat is een plaats die ons wel erg trekt. De school  heeft een rating van 10 en schijnt een behoorlijk internationaal karakter te hebben iets wat Ymke na haar ervaring in Dubai toch ook meer aantrekt.

George  heeft al een leuke week achter de rug waarbij hij op de Sea Trade Cruise Ship exhibition gelijk iedereen kon ontmoeten ook een bezoek bracht aan zijn familie in Florida: Emile en Luidine Franssen die al een hele tijd in Miami wonen. Super leuk want hij kon de twee zussen van Emile die net op bezoek waren uit Baarlo, aardig voor de gek houden en deed zich voor als een Amerikaanse gast die mee kwam eten. De hilariteit was groot toen het gesprek eindelijk op Venlo kwam hij George langs zijn neus weg zei: Oh maar dan kinne we toch gewoen Venloos proate!

Afglopen zomer hebben we ook Herman Franssen hier in Houston ontmoet, hij moest hier voor een meeting zijn en kon dat goed combineren met een etentje bij ons thuis. Het was een erg gezellige avond. Toch leuk om nu ook weer familie in de buurt te hebben wonen en ook Max , Ymke en ik kijken er naar uit om hen in Miami te ontmoeten.

We hebben hier natuurlijk ook nog wel een hele leuke tijd en veel gezien en gedaan, dus hieronder een impressie van de afgelopen tijd..

We houden jullie op de hoogte tot een volgende blog.

Sorry jongens, er ging even wat mis met mijn blog ik kon niet meer inloggen. Maar gelukkig lukt het weer……Daarom hier alsnog een verhaal wat ik in klad al klaar had maar dus nog niet op de log gezet  dus nu komen nog wat verhalen uit het verleden haha.

Tijd vliegt nu de school vakantie is begonnen en al weer afgelopen. De community pool ging open en als het ff kan is Ymke daar wel te vinden met een paar vriendinnen. Jammer gegoeg opent het zwembad pas om 13.00 uur en nu het hurricane seizoen weer is begonnen hebben we veel regen en onweers buien die ons vooral in de middag pesten. Zodra er een rommel gehoord wordt moeten de badmeesters het bad al voor een half uur sluiten en zien of het doorzet. Dat resulteert soms in zeer variabele openingstijden. Open dicht open dicht….

Een dame in de buurt organiseert nu aqua aerobics iedere dinsdag en donderdag avond na sluitingstijd. We mogen dan op eigen risico het zwembad betreden en mijn buurvrouw en ik horen dan bij de jongere garde van het geheel. In ieder geval weer een manier om mensen uit de buurt te leren kennen. We hebben veel lol want mijn buurvrouw Marge die maar 1.50 is komt net boven het water uit en we moeten haar dan ook vaak behoeden voor verzuip partijen haha.

Op 1 July vloog Amber helemaal alleen vanuit Brussel via London naar Houston. Het was even heel spannend want op dat moment woedde hurricane Alex net over de Golf van Mexico en het zag er eerst naar uit dat die meer richting onze kant zou komen. Maar gelukkig boog die af naar Mexico en konden we Amber veilig en wel op het vliegveld opwachten. Wel regende het dat het goot……..tjonge wat een water komt er dan naar beneden. Amber heeft gelijk alle weertypen hier leren kennen. Terwijl in Belgie en Nederland een ware hittegolf was zaten wij met regen en onweer en 28 graden ipv de normale 33 graden.

Maar daar kwam gelukkig een einde aan en de meiden hebben dan ook nog een leuke  tijd gehad. De Nederlandse voetbal ploeg samen met andere Nederlanders gaan bekijken, The 4th of July meegemaakt, veel gezwommen, naar Old Town Spring geweest, Splash town, surfside beach bezocht en Galveston en natuurlijk geshopped. Want de (outlet) malls hebben wel erg veel aantrekkingskracht op meiden van 14. Het was super om Amber hier voor twee weken te hebben en we hebben er dan ook erg van genoten.

Gisteren kregen we de naweeen van hurricane Bonnie over ons heen. We hadden het eerlijk gezegd niet zo in de gaten. Zaterdag aan het einde van de middag gingen we naar een groot parkeerterrein waar alle eigenaars van speciale auto's hun  mobiel komen showen. Helemaal geweldig van Hot Rod tot olds mobie tot oude shelby's, mustangs etcl. Sommigen zijn te koop maar het is meer voor de fun en voor de gezelligheid. George en Max genoten dubbel. Nadat we alles gezien hadden togen we naar Vintage Park…een soort winkel/restaurant dorpje waar een erg leuke wijnbar zit en waar we onder het genot van life muziek van een heerlijke avond genoten. Tot het moment dat Max ons belde ( die al thuis was) omdat thuis alles zo donker werd, het onweerde vreselijk en hij had een aantal flinke knallen gehoord. Wij dus snel terug naar huis en inderdaad richting huis zagen we het noodweer aankomen, tjonge ik heb nog nooit zo'n lucht vol flitsen gezien de een na de ander.Wow. We kwamen net thuis voor de regen met bakken uit de lucht viel.Iin de achtertuin lag een deel van de schutting plat maar voor de rest was er geen schade. De elektriciteit deed vreemd, snel alle computers uit, en kaarsen en zaklampen klaar leggen. En ja hoor nog een knal en alles was donker in de hele buurt. De knallen die Max eerder gehoord had waren al transformers die explodeerden. Ja wat dat betreft is het hier wel nog een derde wereld land hoor met al die electriciteit boven gronds.

Maar we waren voorbereid, dus hebben we de rest van de avond bij kaarslicht doorgebracht. Gelukkig was het avond en scheen de zon niet meer want doordat de electriek uitviel hadden we natuurlijk ook geen airco meer. Van 21.00u tot 4.00 u hebben we zonder stroom gezeten. Misschien toch een generator aanschaffen?

Vannmorgen was het puin ruimen in de tuin. Veel dood hout maar gelukkig geen omgewaaide bomen.

Het schijnt dat 2010 een bijzonder hurricane jaar wordt dus wie weet wat ons nog te wachten staat. Laten ze wel ff wachten tot we weer terug zijn van onze tour door Texas met sleurhut, anders vliegen we nog met sleurhut en al door de lucht. Een ding is zeker, we houden het weerbericht wel goed in de gaten. Aankomende zaterdag vertrekken we!

wordt vervolgd………..

De titel zegt het al. Max is geslaagd voor zijn highschool diploma!

Na de verhuizing van Dubai naar Spring TX was het natuurlijk een hele ommezwaai van een Internationale school naar een highschool hier. Maar ondanks dat het moeilijk was om alle credits te vergaren, heeft hij het met zeer goed resultaat gehaald. We zijn dan ook best trots.

En afgelopen zaterdag mocht hij zijn diploma op zeer officiele wijze in ontvangst nemen. Geweldig wat een happening. Omdat de Klein scholen ( er zijn er 4 in dit district) ieder een behoorlijk aantal graduators hadden hadden ze het stadium voor een hele dag afgehuurd waar iedere school een tijdschema kreeg. Klein Collins mocht om 12 uur opdraven. Dat wil zeggen, de studenten moesten al allemaal om kwart voor 11 aanwezig zijn, en wij dus ook maar. Gehuld in de kleur van de school ( donkerblauw) kwamen ze in een lange rij  achter de Amerikaanse en Texaanse vlag het stadium ingewandeld. Een prachtig en imposant gezicht.

Hieronder een kleine impressie.

Yes Margit was hier in Spring Texas en we hadden een super tijd samen. De tijd vloog om want 6 dagen is natuurlijk nooit genoeg maar ik denk dat we haar toch een goede impressie van het Texaanse leven hebben kunnen geven. We ontdekte samen de Katy Mill outlet mall en hadden veel plezier bij het vinden van alle spullen op Tim zijn verlanglijstje. Gewapend met de nodige kleren en een heuse cowboy hoed kwamen we moe maar voldaan terug.

Gelukkig scheen de zon vollop en hebben menig avond buiten kunnen zitten en waren we helaas een goede maaltijd voor de muggen. We moeten de beste muggenspray nog vinden.

Margit leerde ons kase spatselen maken en zowaar nadat ze zich uitgesloofd had met een geimproviseerde spatselen maker vonden we zowaar een paar dagen later het echte apparaat bij Sur la table. Tja en nu moet ik dus gaan oefenen. Oef!

Margit het was super dat je er was.

The “Bucket List”,

Net als zoveel (oude-re) mannen met een mid-life crisis, heb ook ik een bucket-list. Voor wie de gelijknamige film met  niet heeft gezien met Jack Nicholson en Morgan Freeman, het gaat over 2 oude mannen die in de nadagen van hun leven een lijst maken met dingen die “ze nog willen doen”.Maak je geen zorgen, ik voel me allerminst in de nadagen van mijn leven (integendeel) en ik heb een lijst van hier tot Tokio waar ik nog de nodige tijd voor nodig heb om die af te werken.

Bovenaan staat Route 66 (al dan niet in m’n eentje) rijden met een vette Harley Davidson,  eens een stukkie meevaren op een America’s cupper, met de family een tocht maken in Zuid Amerika, naar een concert van de Eagles, Lynyrd Skynyrd en/of Neil Young, met een oude auto door Africa karren, Nelson Mandela ontmoeten enz enz enz. Wat is een man zonder wensen?

Maar eentje kan ik weer afstrepen sinds gisteren. Ik werd uitgenodigd door onze nieuwe logistics provider in Houston, Bring Logistics from Norway, om deel te nemen aan een “Need for Speed” event op de race track van Grand Sport Speedway in Hitchcock TX.

Het menu van de voorhanden race auto’s loog er niet om. Porsches, een Audi R8 en vooral……..een race uitvoering van de Ferrari F430.

Ik had nogal wat problem om de track te vinden, erg afgelegen en vlakbij Galviston ten Zuiden van Houston. Een spectaculaire setting vlakbij een oude fabriek van blimps (luchtschepen). De 4 betonnen torens van de oude fabriekshal hadden me er naartoe moeten leiden. Dat lukte niet helemaal dus.

Iets te laat arriveerde ik op de race track. Een uitdagende track, dat zeker. Heel anders dan het Dubai Autodrome waar ik ooit met een Subaru Impresa WRC mocht racen. Lange stukken, die waren hier duidelijk niet voorhanden. 500 Meter lang, met heel, heel veel scherpe bochten. Sten Svendsen, de Deense GM van Bring Logistics, en zijn vrouw arriveerden vrijwel gelijk met mij.

Sten blijkt Anders Krohn, de piloot van de Ferrari goed te kennen en dat is geen wonder want Bring Logistics is de hoofdsponsor van deze veelbelovende coureur. Anders rijdt in de Star Mazda Cup in de US en dat is een aanloop (vergelijkbaar met de Europeese F3000) naar de Indycar of de F1.

Het is een rustige, vriendelijke Noor die grossierd in pole positions, lap records en overwinningen. Veelbelovend dus.

Sten bedenkt zich geen moment als Anders hem uitnodigd de eerste gast in zijn geleende Ferrari F430 te zijn en als ie eenmaal in het kuipzitje zit wordt de motor met brullend geraas tot leven gebracht.

De rode bolide schiet weg als een Space Shuttle en bolt op de eerste bocht af om hem met volle snelheid door te karren. Ik sta klaar met mijn camera als de heren even later op het korte rechte stuk komen aan vliegen. Dat ziet er goed uit.

Na een paar rondjes komt Sten zeiknat uit de Ferrari en de grijns van oor tot oor maakt duidelijk dat dit een cool ride was. Hij is enorm te spreken over de handling en stuur capaciteiten van Anders. Nu is het mijn beurt. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Probeer een olifant maar eens in een sigarenkistje te proppen, dat lijkt eenvoudiger dan mij in een F430………in race uitvoering dan wel. Ik steek een been in de cockpit, kruip vervolgens met mijn proportionel achterwerk in het kuipzitje maar kom vervolgens tot de ontdeking dat er nog een been achter is gebleven op het asvalt. De leiding van het evenenment vindt het geen goed idee als dat been uit de Ferrari blijft steken als ie met 300 km per uur over de track raast, ik ook niet trouwens.

Ik probeer het ledemaat tussen de kooiconstructie door te wurmen en kom 5 centimeter te kort om deze actie met success tot een einde te brengen. Nog maar eens, als ik nu kramp krijg zit ik voor de rest van mijn leven aan een knalrode Ferrari vast. Voor mij een aanlokkelijke gedachte trouwens. Niet voor de bejaarde eigenaar van de bolide die staat toe te kijken. Toch wring ik mijn been en voet in de auto en zit uiteindelijk klem in het zitje. Alleen nog de 5 punts gordel omdoen is het advies.Makkelijker gezegt dan gedaan, heeft Bridget de Midget net voor mij in de auto gezeten? Of misschien wel Tattoo, de dwerg uit Fantasy Island, een serie uit het verre verleden. Ik kom er met geen mogelijkheid in, tenzij dat ik ter plekke 50 kg afval. Zijn pittcrew komt met een oplossing. Of ik even uit de auto kan stappen? Hoe bedoel U, ik zit er eindelijk in, verdomme. Well, simpel, als ik het niet doet gaat de race niet door en dat laat me geen 2 keer zeggen. Eruit dus. Terwijl ik probeer uit het verdomde ding te kruipen krijg is associaties met de gigantische koepel die op dat moment weer uit de Gulf van Mexico gehesen wordt. De dome die de oilspill zou moeten stoppen, maar nog niet op zijn plek staat. Ik voel me een beetje als die koepel als ie opgetakeld wordt. Maar het lukt me, mezelf te bevrijden uit de netelige positie. De Oscar voor een elegante uitstap zal ik hier niet mee winnen. Anders kijkt bezorgd toe. De monteur begint het interieur uit de Italiaanse skelter te slopen. Terwijl ik hem informer dat dit misschien de reden is waarom ik zo gepassioneerd ben van Amerikaanse musslecars hou. Die hebben tenminste space.

Hij schudt meewarig zijn hoofd. Hoe kan iemand Italiaanse racepaardjes vergelijken met Amerikaanse bullets? Hij trekt het laastse restje comfort uit de felrode kuipzitjes, 4 kussentjes die meer weghebben van de vullingen van Pamela Anderson dan van Italiaanse racebekleding. Ook de kooiconstructie moet eraan geloven. De zachtrubberen omhulseltjes worden er met een ruk uitgetrokken. “nu moet het lukken, buddy” zegt ie.

Met frisse tegenzin, het is inmiddels zo’n 35 graden op het tarmac, onderneem ik een nieuwe poging in te trekken in deze muizen studio. Nu met 2 benen voorwaards en dat lijkt te gaan lukken. Ik zit. Met de fijngevoeligheid van een als-een-redneck-verklede-homo duwt ie mijn testikels tot een denkwaardige proportie, alleen om de 5 punts gordel vast te klikken. 3 Octaven hoger kom ik er achter dat ik in de riemen zit. Het feest kan beginnen.  Eerst veronschuldigt hij zich nog voor zijn handtastelijkheden, “it’s OK breeze! Don’t take it personal!”

Anders kijkt me wat aan met een blik vol medelijden. “Are you ready?”, You bet!”  Hij legt nog enkele handbewegingen uit voor als ik het niet meer zie zitten: “rustig aan” en “terug naar de pits” (voor verschoning?) Maar van mij mag ie voluit gaan, ik vertrouw hem.

En dat doet ie. Nadat hij het knopje van de launch-control heeft ingedrukt wordt ik bruut in het rode zitje gedrukt met een giganstische G-Force. Laten we zeggen van 0 tot 100 in 2 seconden. De eerste bocht naders snel, heel snel. Hij neemt ‘m over de curve stones en zodra we de apex (midden van de bocht) hebben bereikt paddle-shift ie snel naar zo’n 150 tot 200 km/h om vervolgens vol in de ankers te gaan voor de volgende bocht. Even betreur ik de door Sil, met liefde klaargemaakte gebakken eitjes van 2 uur eerder, want ze zoeken een weg naar buiten. Maar het lukt me ze terug naar hun plaats van bestemming te dirigeren, althans voor nu dan. “That’s the Shit” roep ik tegen Anders maar die heeft andere dingen aan zijn hoofd. Er volgen een serie van scherpe bochten en de F430 heeft het zwaar met deze pro aan het stuur. Wat kan die vent rijden zeg, respect! Hij stuurt de Ferrari over het korte cirquit als hij op rails loopt. Behalve een bocht waar hij midden over de rood-witte curvestones knelt. “the car can have it” zegt ie, ik hoop dat de bejaarde eigenaar daar ook zo over denkt.

Na 4 rondjes draaien we de pits (groot woord hoor) in en bedank Anders uitbundig voor zo veel fun. Zeik en zeik nat heis ik me weer uit de bolide. So, that’s one,bro! What’s next? Sten zit al in een oude maar snelle Porsche GTS3 en dat wordt ook mijn target. Dat zal wel rustiger gaan. Maar aan het gezicht van Sten te zien is het geen comfortable rit. De achterwiel aangedreven boxer glijd en slipt over de track en het blijkt een veel moeilijkere rit te zijn dan in de Ferrari. Sten ziet wat bleekjes. De officiele Texas nummerplaat doet “HOT GTS” lezen.

“My turn?” vraag ik aan Joe. “Okay” zegt ie, “hop in”. Wederom zoek ik mijn positive in de Porsche, gaat iets makkelijker dan voorheen, dat wel. Ik zweet als een otter en mijn maag is nog niet geheel terug in de positie waar hij voor de ride met de Ferrari ooit was. Het gevoel van een zware nacht stappen en te veel Shwarmah broodjes aan het einde, je kent het wel. Is dit wel een goed idée?

Joe geeft gas. Mmmhh dat valt mee. Maar dan komt de eerste bocht. Weet ie wel dat die eraan komt? Hij weet het, mijn ogen weten het, mijn hoofd weet het, maar mijn ingewanden duidelijk niet. Houston, we have a problem. De gebakken eitjes, die terug naar af waren, kruipen onverbiddelijk weer naar boven. Al snel komt de tweede bocht. Joe laat hem erin driften en geeft vol gas als we eruit vliegen.” Tough cookie” zo’n ouwe Porsch zeg. Ik onwaar een zure smaak in mijn mond die daar zeker niet thuis hoort. Dit gaat fout. Toch kan ik het Joe niet aandoen het interieur van zijn Porsche in de kamer van een studentenflat om te turnen dus ik vermin me. Doorslikken is het devies. En zo gaat het door. Terwijl Joe zijn best doet mij te be-indrukken met zijn rijkunsten probeer ik de situatie onder controle te houden. Kan niet echt zeggen dat ik zit te genieten. Het ontbijtje doet verhoede pogingen mijn lichaam te verlaten via een onnatuurlijke weg. Gelukkig heb ik een open helm op, denk ik nog, maar aub ga terug naar de pits. Joe denkt daar anders over, hij denkt dat ik het prima naar mijn zin heb en draait nog een paar rondjes. “Ter lering ende vermaek” zullen we maar zeggen. Eindelijk verlost hij me uit mijn lijden en keert terug naar de pitstraat. Ik schudt zijn hand en hoop dat ie de zure lucht uit mijn mond niet zal waarnemen. Ik geloof dat ie een andere reactie had verwacht. Jammer Joe, maar ik moet even mijn gear weer op orde brengen. Sten komt op me af en vraagt hoe het was. Maar met één blik op mijn bleke tronie weet ie hoe laat het is. Het komt hem blijkbaar bekend voor.

Ik ga maar eens even op het hete tarmac zitten onder een tent in de volle harde wind en doe alsof ik mijn emails aan het lezen ben. Lezen?…….. ik moet er niet aan denken. Water, water en nog eens water. Vocht aanvullen is het devies. De Audi R8, hoe aantrekkelijk ook, zal een tijdje moeten wachten. Men begint de lunch klaar te maken. En ik ben nog het ontbijt aan het verwerken.

Toch recupereer ik redelijk snel maar voel me katterig. Misschien dat de lunch me wat zal aansterken. En dat is ook zo, prima verzorgd hier. Ik spreek nog een tijdje met de track eigenaar. Hij verteld me dat ie race cursussen geeft met Corvettes en rijvaardigheids cursussen met de eigen auto. Misschien iets voor de toekomst. Ik wil wel eens zo’n Vette uitproberen op een track. Hij biedt ook aan een course met de eigen auto te doen maar daar wil ik mijn Magnum niet aan blootstellen.

Ik raak in gesprek met de Noorse eigenaar van de R8. Hij heeft ‘m second hand gekocht voor een goede prijs en ik verbaas me er over dat ie ‘m dan afrost voor een paar idioten op zo’n dag. Maar hij denkt daar anders over. Deze auto is ervoor gemaakt en het is zijn hobby. Even goede vrinden. Dan is het mijn beurt. Ik neem plaats in de zilverpijl (gejat van Mercedes) en voel me meteen op mijn gemak. De luxe van een Mercedes S-klasse gecombineerd met de allure en aandrijving van een Ferrari. Het leer ruikt naar leer (uiteraard) en dat is een beetje strange in een raceauto. Vroeger was ik niet zo weg van het model van de R8 maar ik moet toegeven dat het een bijzondere auto is.

Ook de R8 heeft launch control en mijn driver laat de motor op gang komen. Het ding flitst weg en ik ben zwaar onder de indruk van zo veel duitse raspaartjes achter in de R8. Ook deze driver spaart zijn auto niet en ik geniet met volle teugen. Dit mag nog lang zo door gaan. Wederom spijt het me deze auto op zo’n kort trackje te moeten ervaren. Je komt niet tot hoge snelheden op deze manier en die heeft deze duitse vriend zeker in zich. Fantastische auto is deze Audi en het leuke is dat je ‘m ook kunt gebruiken om op zondag morgen broodjes te gaan halen of een snackie te kopen. Iets wat ik in mijn leven wel niet meer zal meemaken.

Nieuw Orleans…wat een stad! I love New Orleans.

Na de swamptour ging het dus richting stad. We hadden een hotel geboekt in het French Quarter en als je ook een keer gaat dan moet je zeker in de buurt of liever in het French Quarter zitten. We konden alles lopen.

Wat een sfeer, overal muziek, straattheater, leuke winkeltjes en blije mensen. New Orleans swingt. Het hele gebied rond Bourbon street is geweldig. Het heeft bijna niet te lijden gehad van Katrina omdat dat gedeelte van de stad het hoogste ligt.

Voor mij voelde het een beetje aan als de Venlose carnaval, overal muziek veel kroegen en leuke mensen. Je voelt,proeft,ziet en hoort New Orleans, Geweldig

We doken gelijk de stad in en hebben onder het genot van een leuke jazz band lekker heerlijk buiten op een terras zitten eten.

De eerste avond is George met Max gaan stappen en hebben ze onder andere ook Fat All bezocht. Max genoot. Hij mocht gelukkig ondanks zijn leeftijd ( hier moet je 21 zijn wil je de kroeg in kunnen) toch nog bij een aantal tenten naar binnen en kon zelfs een biertje drinken op de verschillende plaatsen omdat ze niet naar zijn ID vroegen omdat hij samen met George was. Maar na half 1 werd het moeilijker en liepen de mannen braaf naar huis/hotel.

De volgende dag na een lekker ontbijt de stad in en ja..de foto’s spreken voor zich.

Mocht je echt ooit de kans hebben…..bezoek dan New Orleans….een pracht stad.

Eindelijk was het zover, na weken en dagen aftellen stonden we vrijdag ( goed vrijdag) op tijd op om om 7 uur te vertrekken naar eerst Houma voor de swamp tour en later voor New Orleans. George had ons al zoveel verhalen over New Orleans verteld dat het nu tijd werd dat hij ons daar eens ging rondleiden.

Houma ligt iets ten westen van New Orleans en omdat George daar vaker voor zijn werk voor Machine Support moet zijn en daar mooie swamps zijn had hij toen hij de laatste keer daar was een swamp tour voor 2 uur in een zes persoons airboat geregeld. We moesten er om 1.00 uur zijn en dankzij onze driver ( George) kwamen we na een reis van bijna 6 uur om 10 minuten voor 1 aan. De tour kon beginnen.

De boot kwam net terug van een tour want het was al een drukke dag voor de airboats en wij mochten na inchecken vertrekken. Super! Het eerste stukje hoefden de oorbeschermers nog niet op omdat daar nog niet hard gevaren mag worden maar eenmaal in de swamp werd het racen. Zo’n airboat heeft namelijk vliegtuigmoteren van een pipercub…..het is dus echt vliegen over het water…WOW.

(Op you tube is een filmpje te zien van de enige airboat in Nederland die van George zijn collega is het filmpje heet Dutch airboat)

Het ging hard en werkelijk overal overheen, recht op struiken af waarvan je denkt dat hij er om heen moet maar nee hoor gewoon erover heen en je voelt het niet eens.

Maar we waren natuurlijk niet alleen gekomen voor het varen zelf maar natuurlijk voor de fauna en flora……Alligators , en als bijkomtstigheid beverratten.

De grootste alligator was bijna net zo lang als de boot. Hij was niet zo actief omdat het weer een paar dagen geleden ineens kouder werd en ze dan terug in slaapstand gaan, hij werd nu net wakken er was dus nog wat sloom.

Het was een super ervaring om alles te zien en vooral ook het varen op zo’n air boat is super We gingen zelfs over kleine dijkjes heen die dan met plastic bekleed waren..

zie ook het filmpje op you tube Airboat tours by Arthur:   

Crime stoppers?

Nooit gedacht dat we zo snel met criminaliteit in contact zouden komen.

Door een ietwat zwaar voetje was ik al uitgenodigd om eens langs te komen bij de judge in Texas City. We (Sil, Ymke en een vriendinnetje en ik zij de gek)  waren op weg naar de Mardi Gras parade in Galveston toen ik in een groepje van “snelle jongens” reed en ik ineens een trooper onder een viaduct waarnam die een laser gun op me richte. De Dodge Ram reed op dat moment 79 miles waar 60 was toegestaan. (Ik dacht 70)

De trooper bedacht zich geen moment en en sprong in zijn cruiser om mij eens duchtig de oren te wassen. Och, zei Sil nog, dat is niet voor ons…. Maar ik wist hoe laat het was. Binnen 30 seconden zat ie met veel geweld en lawaai achter ons. Wat voor excuse ik had? Geen dus,en dat was voldoende om terug in zijn cruiser te stappen en mij van boven tot onder door te lichten. In Lousiana, enkele weken daarvoor, kon ik nog gebruik maken van mijn Dubai drivers licence, sinds ik een Texas heb inmiddels en eigen auto’s lukte dat truckje niet meer. De zak dus. Humor hebben Texas finest niet en ik heb het maar laten gebeuren. “You will have to go to Texas City to appeal in front of the Judge zei die nog. Kom op man, het is mijn eerste hier……!

Inderdaad na een paar weken kwam de court order. Moest mezelf melden binnen een paar weken. Shit dus.

Ik belde met de judge en kreeg en uiterst vriendelijke ma’m aan de phone die uitlegde date r 2 oplossingen zijn. Omdat ik helemaal in Houston Noord woon, hoefde ik er niet naar toe. Ik kon de boete betalen en me 3 maanden heel er netjes gedragen in Texas City county en daarna zou het van de lijst geschrapt worden. De boete was 237 $. De tweede was een defencive driving cursus van een paar dagen, die 110$ kost en dan zou de fine geschrapt worden. Ik weet echt niet wanneer ik dat zou moeten doen, dus voor de eerste oplossing gekozen. Take it easy, is het advies. De cruise control maakt bij mij in de auto vanaf nu de dienst uit. Da’s wel zeker.

Hoe makkelijk het is om met de dienders hier “in contact te komen” ondervond ook zoon Max later, toen ie om 12.00 uur ‘s nachts van zijn werk op de skatebaan terug kwam. In een buurt die total verlaten was, stopte Max niet compleet met zijn Mustang en liet ie effe doorbollen met 3 miles per uur. Onze buurtsupertrooperdooper die met zijn lampies uit zat te posten in zijn speedy Charger zag het allemaal heel serieus en Max kreeg een officiele warning, op papier.

Mokkend en foeterend kwam ie thuis en pa zat net een Famous Grouseje te nippen. GVD, nondej.. hij baalde als een powerplug (stekker). Nog steeds kwaad ging Max naar zijn kamer in ik ging ook naar bed. Om de een of andere reden lukte het niet de slaap te vatten maar wel een Famous Grouce-je wederom.

Ineens staat Max duidelijk opgewonden voor mijn neus en meldt “dat er iets aan de hand is in de straat”.

“Wat dan”vraag ik en Max vertelt, dat ie een nieuwe Range Rover zonder lichten , zilvergrijs door de straat zag rijden met hoge snelheid en die stopte bij de auto’s van de overburen. Daar kwam even later iemand uit met iets  in zijn hand. Daarna gingen ze naar de volgende auto. Ok, zei ik, laten we maar even gaan kijken dan. In mijn onderbroek en T-shirt liepen we de oprit af en we zagen de RR in de verte om de hoek verdwijnen. Ik vraag aan Max of ie zeker weet wat ie heeft gezien? Hij is heel pertinent dus ik dail 911.

De operator vraagt een eindeloze rij vragen en ik ben bang dat RR verdwenen is. Na het gesprek besluiten we de truck te pakken en op zoek te gaan. We rijden naar de plek waar we de RR zagen verdwijnen. Niets.

Opeens zien we 2 helblauw/witte koplampen opduiken uit een straat achter ons. Max zegt, “dat is ie, 100% zeker”.

En inderdaad rijdt ere en zilverkleurige RR de hoek om en hij rijdt behoorlijk pittig ook. Ik ga er achteraan en bel wederom 911. “Is it you, George?” “Yes it is, where the hell are you guys?” “I am behind them” “We are almost there!, Sir”

De RR speed behoorlijk door en we raken hem bijna kwijt. We komen bij de Louetta road en daar is een stoplicht. Max en ik comcluderen dat ie alleen maar rechtsaf is geslagen omdat dat is toegestaan in de US (door rood licht).

Even later zien we de RR met grote snelheid voor ons en ik bel weer de cops. “Hurry up, please, we are on their tail” en “wat’s keeping you?”, “we are almost there, sir!”

En inderdaad, ineens komen er uit alle denkbare hoeken cruisers aansnellen, ik denk wel 4 of 5. Met zwaailichten en alles wat maar lawaai maakt. We draaien de truck en gaan langzaam terug. De knullen worden een voor een uit de prachtige RR gedwongen en ze staan al snel met de handen in de lucht en en de benen wijdt tegen de zilverkleurige SUV, de cops met getrokken wapens. Ik heb nog steeds de operator aan de handy en roep spontaan uit, “you’ve got them, you’ve got them, great job, great job!!!”

We besluiten maar geen deel te nemen van dichtbij, aan dit spectakel en we gaan naar huis.

De straat is stil en verlaten. Max en ik lopen naar de auto van de overbuurman en kijken erin. Inderdaad de radio is pleitos. Ik bel aan bij de voordeur maar de bel doet het niet. Dan maar bangen op de deur. De buurman lijkt wat geschrokken want even later staat die met pistol op zijn rug slaperig door de kier van de voordeur te kijken. Ik bedaar hem en hij gaat het schietgeriefje eerst even opbergen om ook meteen wat kleren aan te doen.

“Wat’s up, bro?” We leggen hem uit wat er gebeurd is en hij, zijn vrouw en de hond lopen mee naar zijn auto. Hij is verbluft. Hij bedankt ons voor de hulp en dan komen er uit alle hoeken politie auto’s aanrijden.  De agenten willen alles weten van wat we gezien hebben en er worden rapporten opgemaakt dat het een lieve lust is. Een van de cops is zichtbaar tevreden met Max en mijn actie en bedankt ons. Dan komen er 2 politie auto’s aanrijden met daar achteraan een towtruck met de RR. In de 2 cruisers zitten de daders. Ze hebben diverse inbraken gepleegd in onze wijk en ze hebben diverse radios en dames tasjes in de auto liggen.

Ik ben niet blij met de confrontatie en de knullen 1 witte en 2 zwarte gozers van 17 en 18 jaartjes oud worden zelfs uit de auto’s gehaald. We bevestigendat ze het geweest zijn en nu blijkt dat ze de auto van een van hun pappies gebruikt hebben voor hun rooftocht.

Max en ik zitten nog steeds van boven tot onder, onder de adrelanine en het is ook wat als er plotsklaps 7 politie auto’s in je straat staan. Het valt wel op dat niemand naar buiten komt of zelfs lampen aanmaakt. Toch wil ik graag naar bed want ik weet nu al dat ik de volgende morgen brak zal zijn.

Het duurt nog een tijdje en de agenten blijven maar vragen stellen.

Dan besluit ik ook een vraag te stellen, “can you take mij son’s warning away?” “I think he did a good job, so you can do something for him, may be?” De agent lacht wat schamel en gaat er niet op in.

De buurman bedankt ook nog even en dan is het naar huis. Sil heeft niets gemerkt van het spectakel en we maken haar wakker om even na te praten. Het duurt even voordat ze door heeft wat we haar vertellen.

We hopen dat onze actie de buurt wat veiliger heeft gemaakt maar dat is hoogstwaarschijnlijk ijdele hoop, vrees ik.

Misschien toch een proppenschieter in de toekomst?????

Eind Maart al bijna, dat betekent dat we nu al 4 maanden hier zijn. Tjonge wat vliegt de tijd en verdikke nog steeds geen werk. Het certificeren van je diploma’s kost ook hier inmens veel tijd. De eerste stap is alles opsturen naar een evaluatie bureau met een behoorlijke cheque. Ook al heb je vertaalde evaluaties van Nuffic in Nederland, dit werkt niet, want Amerikanen vertrouwen alleen Amerikanen en dat ik een vierjarige opleiding heb met een bachelors degree is natuurlijk niet op te wegen tegen de maar twee jarige opleiding hier met zowaar een masters degree. Ben benieuwd of mijn 28 jaar ervaring ook nog meeteld. Ha volgens mij moet ik hier alles weer opnieuw doen. We zullen zien, misschien kan ik wel als speech therapist assistant werken, verdient minder maar ook minder verantwoording wat misschien in deze " I sue you" maatschappij nog niet zo gek is.

Maar goed de kop van dit bericht zegt Houston Rodeo dus laat ik daar maar snel iets over schrijven.

Afgelopen week besloten George en zijn collega Joost dat we met een stel naar de Houston Rodeo zouden gaan op dinsdag avond. Aangezien ik er al veel over gehoord had en dat je er op tijd kaarten voor moest halen was ik verbaasd dat we toch nog konden gaan en had er wel zin in. Dus….de kids een pizza en wij vertrokken om half 5 richting Houston centrum omdat het allemaal gebeurde in en rond het grote Reliant stadion. Eerst nog even Joost en Malouke ophalen en door naar de Rodeo.

Het viel gelukkig erg mee met de drukte en gelukkig konden we nog parkeren op het parkeerterrein bij het stadion zelf. Andere hadden ons gewaarschuwd omdat wanneer het parkeerterrein vol is je op de "naburige" terreinen kunt staan voor een tarief van 20 dollar en een busje je naar het stadion brengt voor 20 dollar heen en nog eens 20 dollar terug….kassa!

Tjonge jonge wat een kermis……inderdaad een grote kermis voor het grote stadion en natuurlijk vanalles te koop…..hoeden, laarzen, tassen, snoep, drank eten…….maar eerst even een paar foto’s van het geheel.

Om kwart over 7 begon het circus binnenin…een grandioze opening met vuurwerk en een lady staande op een paard rondrijdend met natuurlijk de Amerikaanse vlag in een hand…geen koud kunstje. Iedereen moest natuurlijk staan op dat moment om de vlag te groeten…de Pledge…Hmm daar zijn wij nog niet zo goed in, laat dat maar aan Max en Ymke over die die iedere ochtend op school moeten zeggen, staande achter hun stoel voordat de lessen beginnen.

We zaten helemaal bovenin dus was het wat lastig om goede foto’s te maken. Maar hier toch een kleine impressie van wat er zo allemaal gebeurde. Als eerste begonnen ze met het kalf vangen. Een cowboy te paard moest zo snel mogelijk met zijn lasso het kalf vangen dan moest hij er naar toe rennen het kalf op de rug leggen en zo snel mogelijk zijn poten binden. Diegene die het snelst was won natuurlijk de prijs.

Daarna was het bull rijden en het wild horse rijden. De ballen van die arme beesten werden samengebonden zodat het dier behoorlijk bokkig werd. De cowboy nam plaats en bond een hand vast zodat hij goed grip had, ik kende dit natuurlijk alleen maar van de film haha. Tegenwoordig hebben die mannen wel een nekbeschermer om omdat er natuurlijk al heel wat valpartijen met de nodige blessures uit voort kwamen. Als je ook ziet hoe ze op zo’n paard of stier heen en weer geslingerd worden dan kan dat ook niet goed zijn voor je lichaam.

Tussen de bedrijven door was er nog een huifkarren race en werd de boel nog opgesierd met een kalf vang wedstrijd voor highschool kids en het eindigde met een vertederende show van 5 jarige die een schaaprij wedstrijd deden. Ze werden op een schaap gezet en moesten zich zo goed en kwaad als het kan aan de vacht vastklampen. Het schaap kreeg een klap op zijn achterste en rende naar het schaap wat al aan het hek stond. De meeste kids vielen er al af na 3-7 meter maar er was er een die nog onder het schaap hing en zeker 12 meter ver kwam. Een koddig gezicht.

In de tussentijd werd midden in de arena een podium opgebouwd voor het optreden van Keith Urban. Jammer genoeg zaten we te hoog en was het geluid daar erg slecht. Maar alles bij elkaar was het een ware happening en vonden we het super om het mee te maken. Morgen gaat Ymke er de hele dag naar toe voor een feestje van haar vriendin. Ze zullen optredens meemaken van Justin Bieber and Selena Gomez. Hopelijk zitten ze niet te hoog.

Met Pasen gaan we naar New Orleans. Op vrijdag een tocht door de Swamps en alligators spotten en daarna twee dagen New Orleans, genieten van muziek en meer. Wordt dus vervolgd……………….

Heej, het duurde even maar hier zijn we  weer.

In middels is er alweer heel wat tijd verstreken en zijn we al wat meer gewend aan ons nieuwe huis.

Ook hebben we zowaar Venloos bezoek gehad. Renee Wolters die ook al een tijdje in de States woont en regelmatig voor zaken in Houston moet zijn kwam bij ons eten. Erg leuk om elkaar na een hele lange tijd weer te zien. Het was een gezellige avond en zeker voor herhaling vatbaar. Renee heeft er in ieder geval een adresje bij in Houston.  Hij vertelde dat hij eigenlijk maar twee straten in Houston kende en laten wij nu daar in de buurt wonen.

Het waren hier wisselende dagen. De ene dag 18 graden en de volgende dag ineens nog maar 8. Het is echt wennen voor me. Nadat ik een vrijwel redelijk constante temperatuur in Dubai ben gewend moet ik hier toch echt wennen aan het klimaat. Ik had me dat eerlijk wel iets anders voorgesteld. Inmiddels is de hele familie al grieperig geweest en ontspring ik nog de dans. Voor hoe lang weet ik niet.

Afgelopen vrijdag heb ik zowaar mijn theorie rij examen gehaald. Max is namelijk net begonnen met rijles hier Hij krijgt een maand les en kan daarna op voor zijn rijtest. Omdat hij hiervoor met de rijinstructeur de weg op moet moet hij hiervoor ook eerst een test doen op het DPS office om zijn permit te halen. Dus toen hij daarmee thuiskwam dacht ik…ja nu kan ik niet meer blijven uitstellen. Donderdag stond dus in het teken van het gele Texas rijles boekje en worstelde ik me door alle vragen en antwoorden.

Ja ik weet bij 20.30,40,50,60 en 70 mijl de reactie afstand en de remweg. Ik ken een heleboel boetes en we tw at allemaal wel en niet mag op de weg…..Ik ging dus met Max mee naar het DPS office wat hem was aangeraden. Dit keer kwamen we dus bij een heus goed georganiseerd kantoor aan. WE waren er al om 7.10 in de morgen en er stonden al 14 mensen voor ons in de rij. Maar goed dat was te overzien toch. Om kwart voor 8 werd de deur opengegooid en konden we ons gaan registreren.  Daarna de computertest en zowaar met 84 procent geslaagd. Toch netjes. Helaas was het al zo vol dat ik de rijproef niet meer kon afleggen en daarvoor moet ik na het weekend terug komen. Maar eerst maar weekend vieren.

Weer en wind dienende vertrokken we zaterdag rond 11 uur naar Galverston.  Galverston ligt ongeveer 50 miles ten zuid oosten van Houston. Het is een soort schiereiland en voor orkaan Ike er toesloeg was het een prachtige lokatie om naar toe te gaan.

We waren gewaarschuwd dat het er na Ike erg vergaan uitzag maar ik moet zeggen dat ons dat best wel meeviel. Nu kennen wij Galveston natuurlijk alleen maar zoals we het nu zagen en hadden we geen vergelijk.

Maar je kunt wel zien dat ze veel geleden hebben anderhalf jaar geleden.

Toch staan er in het oude centrum nog prachtige huizen.

Toen we daar uitgekeken waren togen we naar de boulevard…..nou ja ok er is een boulevard en je kunt heerlijk langs de zee wandelen.

Tot onze verbazing waren er een aantal wegen afgezet. Maar George had al snel in de gaten dat het ging om Mardi Gras. Dat is het Carnaval hier.

Yes..nadat ik afgelopen week met veel heimwee de door  Caroline voor ons gemaakte CD weer draaide en keihard meezong met alle Venlose liedjes stond ik hier toch echt naar een carnavals optocht te kijken.

De muziek  beviel ons wel…heerlijk Jazz en blues. Verder waren het veel auto’s met mensen erin die kettingen  gooide. Echt het was superleuk . Je kunt dit natuurlijk niet vergelijken met de carnaval inVenlo maar alla er liepen wel een aantal verklede cowboys rond.

We hebben bleek later maar een klein stukje van de eigenlijke optocht gezien omdat de echte pas veel later ging trekken. Maar we moesten op tijd terug omdat we bij vrienden gingen eten. Terwijl wij terug reden zagen we dat alle andere toeschouwers het zich gemakkelijk gemaakt hadden. Meegetroonde BBQ’s op trailers werden opgestookt en het feest en wachten kon beginnen

Zondag was een lekkere rustige in de tuin en binnen werk dag. George moest nog steeds bekomen van de griep. En maandag mocht ik me dan melden om half 3 bij het rijbewijs  bureau. Achteruit insteken ging dus helemaal mis……….tjonge jonge nu voelde ik me echt een vrouw hoor haha. Maar de rest ging gelukkig goed en ik heb mijn begeerde voorlopige bewijs eindelijk. Het echte moet nog met de post komen.

Misschien trekken we komend weekend wel weer naar Galveston maar dan met de truck en de koelbox en BBQ! We houden jullie op de hoogte.